Het schip vaart zonder ons uit!
Hoewel het vuur zich leek te verspreiden...
stond ik op het dek, doodsbang dat hij te voorschijn zou komen...
als een monster uit de rivier, om ons te vernietigen.
En al die tijd dacht ik...
"Lestat...
"we verdienen jouw wraak.
"Jij gaf me de 'duistere gave'...
"en ik heb je voor de tweede keer aan de dood overgeleverd. "
Hoewel het schip gevrijwaard was van ratten...
hadden de passagiers te kampen met een vreemde ziekte.
Alleen Claudia en ik leken immuun te zijn.
We hielden ons afzijdig...
en overdachten ons mysterie.
We bereikten de Middellandse Zee.
Ik had blauw water willen zien, maar het was zwart...
water in de nacht.
Wat leed ik toen...
ik wilde me de kleuren herinneren die ik vroeger vanzelfsprekend vond.
We doorzochten dorp na dorp...
ruïne na ruïne...
land na land.
En nooit vonden we iets.
Ik begon te geloven dat wij de enigen waren.
Die gedachte was op een vreemde manier geruststellend.
Wat hebben verdoemden elkaar te zeggen?
Vonden jullie niets?
Geruchten van boeren...
bijgeloof over knoflook...
crucifixen...
de oude spies door het hart.
Maar iemand van ons?
Geen woord.
Zijn er geen vampiers in Transylvanië? Bestaat graaf Dracula niet?
Verzinsels, mijn vriend.
Hersenspinsels van een demente ler.
Parijs...
september 1870.
De stad waar ik altijd van gedroomd had.
Ik was tenslotte Creool en Parijs was de moeder van New Orleans.
Een heel universum op zich.
We leefden weer.
Alleen wij tweeën.
Ik was zo gelukkig dat ik toegaf aan al haar verlangens.
En zo gebeurde het...
toen ik de zoektocht naar vampiers had opgegeven...
dat een vampier mij vond.
Paljas!
Santiago!
Ik zoek de wereld af naar een onsterfelijke en dit vind ik!
Neem die petite schoonheid mee.
Niemand zal jullie iets doen.
Dat sta ik niet toe.
En...
onthou mijn naam:
Armand.
Vergeet niet wat ik je verteld heb.
Zij hebben andere krachten. Ze lezen je gedachten.
Dat is hij, die vampier.
Twee geliefden...
wandelen langs hun liefdeslaantje...
hun hartstochtelijke omhelzingen...
verdringen alle gedachten over de vergankelijkheid...
totdat zij zich...
binnen mijn bereik bevinden!
Vampiers die doen of ze mensen zijn die doen of ze vampiers zijn.
Wat avant-gardistisch.
De ziel van deze monnik communiceert met de hemel...
en hij brengt zijn dag door...
met vrome gedachten.
Hij zal zijn schepper maar al te gauw ontmoeten.
Al zijn gebeden hebben hem niets opgeleverd.
Hier eindigt deze les...
en zo luidt hij:
Mijn klamme handen moeten jullie allemaal aanraken.
Jullie moeten allemaal het hoofd buigen voor mijn kus.
Maar, luister!
Volgens mij nadert er een sterveling!
Wat hebben we hier?
Wie is deze schoonheid?
Een bloeiende roos, een verlegen viooltje?
Misschien wil ze mijn bruid worden.
Misschien is mijn les nog niet voorbij!
Ik wil niet dood!
Maar wij zijn altijd al dood geweest.
Help me!
Alsjeblieft!
- Wat heb ik gedaan? - Wij sterven allemaal!
Ik ben nog jong!
De dood geeft niet om leeftijd! De dood kan altijd en overal komen.
Zo roze als dit vlees nu is...
zo grijs en gerimpeld zal het met de jaren worden.
Laat me leven! Het kan me niet schelen!
Wat kan het je dan schelen of je nu sterft?
Stel dat de dood een hart had om je lief te hebben en je te bevrijden.
Tot wie zou hij zijn hartstocht richten?
Wil je iemand uit het publiek kiezen?
Om te lijden zoals jij?
Monsieur Vampier, neem mij!
Ik aanbid u!
Wacht je beurt af!
Nou...
Weet je wat het betekent om door de dood te worden bemind?
Om onze bruid te worden?
Geen pijn.
Monsterlijk.
We wonen hier beneden.
Ik zal het jullie laten zien.
Monsterlijk.
Ja.
Maar heel mooi.
Welkom in mijn huis.
Probeer hem maar.
Twee vampiers...
uit de Nieuwe Wereld...
komen ons een nieuw tijdperk binnenleiden...
terwijl wat we liefhebben langzaam wegrot...
en vervaagt.
Bent u de leider van deze groep?
Als er een leider was...
zou ik dat zijn.
- Heb je de antwoorden? - Heb je dan vragen?
Wat zijn wij?
Niets...
alleen vampiers.
Wie heeft ons gemaakt zoals wij zijn?
Je weet toch wel wie je gemaakt heeft?
Ja, maar wie heeft hem gemaakt?
De bron...
van al dit...
kwaad.
Ik begrijp het.
Ik heb je gezien in het theater.
Je lijden...
je medelijden met dat meisje.
Je sterft...
als je moordt.
Je vindt dat je de dood verdient, maar je ontzegt jezelf niets.
Maar maakt dat je slecht?
Omdat jij begrijpt wat volgens jou goed is, maakt dat je dan...
goed?
Is er dan helemaal niets?
Misschien.
Maar misschien...
is dit...
het enige kwaad dat nog bestaat.
Bestaat God dan niet?
Ik weet niets van God.
Of van de Duivel.
Ik heb nooit een visioen gehad of een geheim geleerd...
dat mijn ziel zou verdoemen of redden.
Voorzover ik weet...
ben ik na vierhonderd jaar...
de oudste...
levende vampier...
op aarde.
Dan is het zoals ik altijd gevreesd heb.
Jij vreest te veel.
Zo veel dat ik bang ben...
Degene die je gemaakt heeft...
had je dit moeten vertellen.
Degene die de Oude Wereld voor de Nieuwe verliet...
Hij wist niets.
Het kon hem ook niet schelen.
Wist?
Kom, mijn lief.
Het is tijd om te gaan.
Ik heb honger...
de stad wacht.
Toen we vertrokken was de zaal leeg.
Zo stil als het graf.
Terwijl we wegstommelden, dacht ik weer:
"Ik heb Lestat onrecht aangedaan.
"Ik heb hem om de verkeerde redenen gehaat. "
Hoe heb je hem onrecht aangedaan?
Je noemde een naam.
Ja, een naam die ik niet wil herhalen.
Er is maar één misdaad...
onder ons vampieren.
Dat is de misdaad die de dood voor een vampier betekent:
Iemand van zijn eigen soort doden.
- Zou ik toelaten dat ze je iets doen? - Nee, dat zou je niet.
Het gevaar bindt je aan mij.
Liefde bindt me aan jou.
- Liefde? - Liefde.
Je zou me zo verlaten als Armand je wenkt.
Nooit.
Hij wil jou en jij wilt hem. Hij heeft op je gewacht.
Hij wil je gezelschap.
Hij wacht gewoon zijn tijd af.
Hij vindt het net zo saai en levenloos als wij.
Misschien.
Weet je wat zijn ziel tegen me zei, zonder het hardop uit te spreken?
"Laat hem gaan", zei hij.
"Laat hem gaan."
Moet ik dat doen?
Je laten gaan?
Mijn vader...
mijn Louis...
die mij gemaakt heeft?
Alles komt goed.
Geloof je dat echt?
De soldaat...
die terugkeert uit de oorlog...
denkt dat de overwinning hem beschermt tegen verdriet...
tot de dood verschijnt...
en hem van zijn paard hakt.
Ik heb op je gewacht.
Luister naar me.
Claudia is me erg dierbaar.
Ze is mijn dochter.
Je minnares.
Nee, mijn geliefde.
Mijn kind.
Wat je zegt. Je bent onschuldig.
Ze is in gevaar, hé?
- Dat klopt. - Waarom?
Ik zou je redenen kunnen geven.
Haar zwijgzaamheid.
Haar jeugd.
Het is verboden om iemand zo jong te maken...
zo hulpeloos...
dat ze niet voor zichzelf kan zorgen.
Dat is de schuld van haar schepper.
Heb jij jullie schepper vermoord?
Noem je daarom zijn naam niet?
Dat denkt Santiago.
- We willen geen ruzie met hem. - Daar is het te laat voor.
Als je haar wilt redden...
- stuur haar dan weg! - Dan vertrek ik ook.
Zo snel?
Zonder de antwoorden waar je zo naar verlangde?
Je zei dat er geen zijn.
Je stelde de verkeerde vragen.
Weet je...
hoe weinig vampiers...
sterk genoeg zijn voor onsterfelijkheid?
Ze sterven vaak snel uit eigen wil.
De wereld...
verandert.
Wij niet.
Dat is de ironie...
die ons uiteindelijk het leven kost.
Jij moet contact maken met dit tijdperk.
Ik?
Snap je het dan niet?
Ik ben niet de geest van welk tijdperk dan ook.
Ik ben met alles in strijd.
Dat is altijd zo geweest.
En dat is juist de geest van jouw tijdperk.
De kern ervan.
Jouw val...
uit de gratie...
betekent het einde van een tijdperk.
En de vampiers in het theater dan?
Decadent...
nutteloos.
Zij kunnen niets weergeven.
Maar...
jij wel.
Jij geeft...
het verdriet van deze tijd weer.
Een vampier...
met een menselijke ziel.
Een onsterfelijke met sterfelijke passies.
Jij...
bent...
mooi, mijn vriend.
Lestat moet hebben gehuild toen hij je maakte.
Heb jij Lestat gekend?
Ja.
Ik heb hem gekend.
Ik kende hem goed genoeg om niet te rouwen over zijn heengaan.
Ik voelde me eindelijk rustig.
Ik had eindelijk de leraar gevonden die Lestat nooit had kunnen zijn.
Ik wist dat Armand geen informatie zou achterhouden.
Hij was als een venster waardoor ik alles zag wat hij wist.
Madeleine...
Louis is verlegen.
Drink.
Doe het.
Want ik kan het niet. Ik ben niet sterk genoeg.
- Daar heb je wel voor gezorgd. - Je weet niet wat je vraagt!
Integendeel.
Jij hebt iemand anders gevonden! Maak dan ook iemand voor mij!
Hoe zie jij ons?
Vind je ons mooi?
Magisch?
Onze bleke huid en vurige ogen? Weet je wel wat je zult worden?
Jouw slechte kant is dat je niet slecht kunt zijn!
Ik ben het zat!
Dwing me hier niet toe! Ik kan het niet!
Je kon het anders wel met mij.
Ik werd door twee sprookjesmonsters bij mijn moeder weggehaald.
En nu huil je!
Ik kom tranen te kort voor wat je me hebt aangedaan!
Geef haar aan mij, Louis!
Doe dat voor je me verlaat!
Oh, God!
Ik hou nog steeds van je!
Dat is de echte kwelling!
Wie zal er voor me zorgen, mijn lief...
mijn donkere engel, wanneer jij er niet meer bent?
Wat denk je dat ze is, Madeleine?
Een pop?
Een kind dat niet kan sterven.
Welk kind is wel gestorven?
Mijn dochter.
Wat gebeurt er met haar?
Ze sterft.
Jij bent ook gestorven...
maar jij was te jong om dat nog te weten.
Maar als ze sterft...
Is het alleen de sterfelijke dood.
Denk niet slecht van me, mijn lief.
Onze rekening is vereffend.
Hoe bedoel je?
Wat er gestorven is in die kamer was niet die vrouw.
Wat er echt gestorven is...
is het laatste restje...
van mijn menselijkheid.
Ja, Vader.
Eindelijk is onze rekening vereffend.
Het is tijd voor gerechtigheid.
Haal Armand. Hij zou dit nooit goed vinden.
De anderen krijgen de doodstraf.
En jij...
zult eeuwig in een kist liggen.
Ingemetseld in een kerker.
Met je eigen gegil als gezelschap.
Het kan wel eeuwen duren.
Neem hen mee!
Droom fijn.
Nee! Nee!
Help!
Word wakker!
Waar is Claudia?
Claudia. Ik kan haar niet helpen.
- Waar is Claudia? - Ik kan haar niet redden!
Ik riskeer alleen jou te verliezen!
Niet doen!
Kom mee, Louis.
Niet hier.
Dus een vampier kan huilen?
Eén...
misschien twee keer, in de eeuwigheid.
Misschien nam ik wel wraak om nooit meer te hoeven huilen.
Hou hem tegen! Het brandt!
Grijp hem! Hou hem tegen!
Je hebt hen niet eens gewaarschuwd, hé?
Nee.
Terwijl je wist wat ik zou doen.
Ik wist het.
Ik heb jou toch gered, nietwaar?
Gered van de vreselijke dageraad.
Jij was hun leider. Ze vertrouwden jou.
Nee.
Door jou zag ik hun gebreken, Louis.
Ze waren...
verdoemd, vastgeroest in een decadent tijdperk.
Ze waren de eerste les vergeten...
we moeten machtig zijn...
mooi...
en zonder berouw.
Kun jij me dat leren?
Ja.
Om geen berouw te hebben?
Wat zouden we dan een mooi paar zijn.
En als ik die les niet wil leren?
Hoe bedoel je?
Stel dat ik alleen nog maar mijn pijn heb?
Mijn berouw?
Wil je dat dan niet kwijtraken?
Zodat jij het ook krijgt?
Het hart dat rouwt om haar...
die je hebt laten verbranden?
Ik zweer dat ik niet...
Ik weet dat je het gedaan hebt.
Ik weet...
dat jij...
nergens spijt van hebt.
Je voelt...
niets.
Als dat het enige is dat ik nog moet leren...
kan ik dat ook wel alleen.
Ik zal sterven.
Nee.
Je bent al dood.
En je wilt dat ik je nieuw leven inblaas.
En hoewel de uitnodiging zeer aantrekkelijk is...
moet ik haar helaas...
afslaan.
Ik zwierf jarenlang rond:
Italië, Griekenland...
alle landen van de Oude Wereld.
Maar de wereld was voor mij als een tombe...
een kerkhof vol kapotte beelden.
En op al die beelden zag ik haar gezicht.
Uit nieuwsgierigheid...
of verveling, wie zal het zeggen...
verliet ik de Oude Wereld...
en keerde terug naar mijn Amerika.
ZONSOPGANG
Dankzij een mechanisch wonder zag ik een zonsopgang...
voor de eerste keer...
in tweehonderd jaar.
En wat voor zonsopgangen!
Ik zag ze zoals het menselijk oog ze nooit zou kunnen zien.
Eerst zilverkleurig...
en later, met het verstrijken van de jaren, in paars...
rood...
en het blauw dat ik zo lang had moeten missen.
In de lente van 1988 keerde ik terug naar New Orleans.
Meteen toen ik de lucht rook, wist ik dat ik weer thuis was.
Het was een zware...
bijna zoete geur...
als de geur van jasmijn en rozen die rond onze binnenplaats groeiden.
Ik liep door de straten te genieten van die lang verloren geur.
In Prytania Street...
op maar een paar blokken afstand van het Lafayette-kerkhof...
rook ik de geur van de dood.
En het kwam niet van de graven.
De geur werd steeds sterker.
De geur van oude dood.
Te vluchtig om door stervelingen te worden geroken.
Wat ben ik blij dat je er bent!
Ik heb gedroomd...
van dit moment.
Zij had nooit één van...
ons mogen worden.
Dat is allemaal verleden tijd.
Verleden tijd.
Je bent nog steeds mooi, Louis.
Je was altijd al de sterkste.
Je hoeft niet bang te zijn.
Ik wil je geen pijn doen.
Ben je dan bij me teruggekomen?
Kun je je nog herinneren hoe ik was?
De vampier...
die ik was?
Ik herinner het me nog.
Niemand...
kon mij iets weigeren...
zelfs jij niet.
Ik heb het geprobeerd.
Ja, je hebt het geprobeerd.
Hoe meer je het probeerde...
hoe meer ik je wilde.
Ik kan het niet verdragen.
Die lichten...
en dat lawaai!
Ze maken de nacht helderder dan de dag.
Het is kunstlicht.
Het kan je geen pijn doen.
Als jij bij me blijft, Louis...
kan ik weer naar buiten gaan.
Weer de oude Lestat worden.
Ik moet nu gaan.
Ik weet niet wat er met Lestat gebeurd is.
Ik leef verder...
nacht na nacht.
Ik voed me met diegenen die mijn pad kruisen.
Maar mijn gevoel stierf met haar gouden haren.
Ik ben een bovennatuurlijke verschijning.
Onverschillig.
Onveranderlijk.
Leeg.
Leeg?
Is dat alles?
Nee, zo kan het niet eindigen.
Maar het eindigt wel zo.
Er valt niets meer te vertellen.
Er moet meer zijn. Je begrijpt jezelf niet. Je bent niet leeg.
Ik zou er alles voor over hebben om jouw macht te hebben...
om te zien wat jij hebt gezien.
Je hebt niet geluisterd.
Wel waar. Je verhaal is ongelooflijk.
- Verbazend. - Doe ermee wat je wilt.
Vertel het aan anderen. Leer ervan wat je kunt.
Ik kan maar op één manier echt leren en dat weet je.
Je had een reden om me hierheen te brengen.
Nietwaar?
Welke reden is dat?
Je wilt gezelschap. Je wilt een band met de buitenwereld. Dat ben ik.
Neem mij. Ik wil het.
- Ik weiger het zo te laten eindigen. - God, ik heb weer gefaald.
Je hebt niet gefaald. God heeft er niets mee te maken.
Vind je dit leuk?
Wil je graag als voedsel dienen voor de onsterfelijken?
Wil je graag sterven?
Stop!
Het gebeurde in het jaar 1791.
Ik was 24. Jonger dan jij nu bent.
Het was toen anders. Je was een man op die leeftijd.
Ik had een grote plantage ten zuiden van New Orleans.
Mijn vrouw was in het kraambed gestorven.
Ik heb een schone broek nodig.
Zij en het kind waren een half jaar eerder begraven.
Goed materiaal.
Ik wilde me graag bij hen voegen.
Goed materiaal.
Ik hoef me zeker niet meer voor te stellen.
Ik voel me nu al beter.
Ik verlangde vooral naar de dood.
Ik vroeg om de dood.
Die zou me uit mijn lijden verlossen.
Je jammert nog steeds.
Genoeg gehoord?
Ik heb daar eeuwenlang naar moeten luisteren.
Wees niet bang.
Ik geef jou de keus...
die ik nooit gehad heb.